| Beschrijving |
Kaliumwaterstoffluoride wordt gebruikt als etsmiddel om glasoppervlakken te etsen en het wordt gebruikt in reinigingsproducten. Het wordt gebruikt als fluoreringsmiddel voor gefluoreerde organische verbindingen, die kunnen worden toegepast als afwerkingsmiddel voor stoffen, componenten van blusmiddelen, galvaniseerbaden, smeeroliën, zuurstofdragers in bloedvervangers. Kaliumwaterstoffluoride wordt bijvoorbeeld gebruikt als fluoreringsmiddel voor ringopening van epoxiden en cyclopropanen en bij de synthese van trifluoroboraten uit verschillende organoboren. Het kan ook dienen als fluoride-ionenbron voor de nucleofiele ringopeningsreactie van epoxide. |
| Referenties |
[1] Gary A. Molander, David J. Cooper en Stephen W. Wright, Kaliumwaterstoffluoride, e-EROS Encyclopedie van reagentia voor organische synthese, 2001
[2] Bernd Basner, Houben-Weyl Methods of Organic Chemistry Vol. E 10b/1, 4e editie, 1999
[3] Francis I. Onuska en Francis W. Karasek, Open Tubular Column Gas Chromatography in Environmental Sciences, 1984
[4] Michael Howe, Wielreinigingssamenstelling met zuurfluoridezouten, octrooi "US 5556833 A", 1996
[5] Grzegorz Lewandowski, Egbert Meissner en Eugeniusz Milchert, Speciale toepassingen van gefluoreerde organische verbindingen, Journal of Hazardous Materials, 2006, vol. 136, 385-391 |
| Chemische eigenschappen |
WITTE TOT LICHTGRIJZE KRISTALLEN OF KRISTALLIJN POEDER |
| Gebruik |
Bij de bereiding van zuiver kaliumfluoride; als elektrolyt bij de productie van fluor; bij het matteren van glas; bij het behandelen van steenkool om slakvorming te voorkomen; als vloeimiddel voor zilversoldeer; als katalysator bij de alkylering van benzeen met olefinen. |
| Gebruik |
Kaliumwaterstoffluoride wordt veel gebruikt als etsmiddel in glas en schoonmaakproducten. Het vindt een belangrijke toepassing in de synthese van speciaal optisch glas, namelijk kroon- en kroonflintglas, en als katalysator voor polymerisatie. Het is betrokken bij de productie van houtconserveringsmiddelen, soldeermiddelen en hardsolderen. Het wordt ook gebruikt bij de productie van organische en anorganische fluorverbindingen. |
| Algemene beschrijving |
Kleurloze kristallen, corrosief voor weefsels, etsen glas. |
| Lucht- en waterreacties |
Oplosbaar in water, waardoor sterk zure oplossingen ontstaan. |
| Reactiviteitsprofiel |
Zure zouten, zoals kaliumwaterstoffluoride, zijn over het algemeen oplosbaar in water. De resulterende oplossingen bevatten matige concentraties waterstofionen en hebben pH's van minder dan 7.0. Ze reageren als zuren om basen te neutraliseren. Deze neutralisaties genereren warmte, maar minder of veel minder dan wordt gegenereerd door neutralisatie van anorganische zuren, anorganische oxozuren en carbonzuur. Ze reageren meestal niet als oxidatiemiddelen of reductiemiddelen, maar dergelijk gedrag is niet onmogelijk. |
| Gevaar |
Bijtend voor weefsel. |
| Gezondheidsrisico |
GIFTIG; inademing, inname of huidcontact met materiaal kan ernstig letsel of de dood veroorzaken. Contact met gesmolten substantie kan ernstige brandwonden aan de huid en ogen veroorzaken. Vermijd elk huidcontact. Effecten van contact of inademing kunnen vertraagd zijn. Brand kan irriterende, corrosieve en/of giftige gassen produceren. Afvloeiing van brandbestrijdings- of verdunningswater kan corrosief en/of giftig zijn en vervuiling veroorzaken. |
| Brandgevaar |
Niet-brandbaar, de stof zelf brandt niet, maar kan bij verhitting ontbinden en corrosieve en/of giftige dampen produceren. Sommige zijn oxidatiemiddelen en kunnen brandbare stoffen (hout, papier, olie, kleding, enz.) doen ontbranden. Contact met metalen kan ontvlambaar waterstofgas ontwikkelen. Containers kunnen exploderen bij verhitting. |
| Veiligheidsprofiel |
Een gif. Zeer corrosief en reactief. Een corrosieve irriterende stof voor de ogen, huid en slijmvliezen. Bij verhitting tot ontbinding geeft het giftige dampen van F en K2O af. Zie ook FLUORIDES en WATERSTOFLUORZUUR. |
| Zuiveringsmethoden |
Het kristalliseert uit water. Het is zeer oplosbaar in heet H2O en 41% bij 21o. [Kwasnik in Handbook of Preparative Inorganic Chemistry (Ed. Brauer) Academic Press Vol I p 237 1963.] |
